BlogNarzędzia
Workflowy pstack w Cursor i Claude Code oraz ich wdrożenie w zespole
pstack to plugin autorstwa Lauren Tan do Cursor i Claude Code, który kieruje zadania inżynierskie do playbooków, przypisuje modele do ról i uruchamia pracę oraz review równolegle. Opisujemy jego playbooki według stanu z października 2026, różnice między Claude Code a Cursor według dokumentacji pluginu z listopada 2026 oraz to, jak wprowadzilibyśmy pstack do repozytoriów twojego zespołu.
Czym jest pstack i skąd pochodzi
pstack to plugin do Cursor i Claude Code opublikowany w repozytorium cursor/plugins na GitHubie na licencji MIT. Lauren Tan (poteto) pisze w README, że to te same skille, których na co dzień używa się w Cursor do wysyłania kodu, a celem jest pisanie mniej kodu, za to lepszego. 10 października 2026 manifest podawał wersję 0.15.15.
W Cursor instalujesz go poleceniem /add-plugin pstack w czacie albo z widoku Customize. W Claude Code uruchamiasz /plugin marketplace add cursor/plugins, a potem /plugin install pstack@cursor-plugins. Następnie /setup-pstack ustala modele dla każdej roli, a /poteto-mode rozpoczyna pracę. W Claude Code oba polecenia mają prefiks z nazwą pluginu, czyli /pstack:setup-pstack i /pstack:poteto-mode. W tym artykule zapisujemy polecenia w formie z Cursor.
- Skille, w tym poteto-mode, setup-pstack, how, why, architect, arena, swarm i interrogate
- Playbooki wewnątrz poteto-mode, po jednym na rodzaj zadania
- Skille z zasadami, każdy z jedną regułą
- Dwóch subagentów: poteto-agent i Comment Sicko, recenzent komentarzy działający tylko w trybie odczytu
- Uśpiony pakiet automatyzacji benny dla zgłoszeń ze Slacka, który otwiera wyłącznie szkice pull requestów i, jak inne automatyzacje Cursor, jest pomijany w Claude Code
README nazywa poteto-mode osobistym stylem Lauren Tan i zachęca do forkowania pluginu, a /automate-me przygotowuje własny tryb na podstawie twojej historii czatów. Dla zespołu większość pracy polega na ustaleniu, ile z tego stylu pasuje do twojego.
Workflowy pstack: jeden tryb i jego playbooki
Punktem wejścia jest poteto-mode. Skill dopasowuje zadanie do jednego ze swoich playbooków, otwiera listę zadań zaczynającą się od dosłownie skopiowanych kroków tego playbooka i wywołuje inne skille, gdy kroki ich potrzebują. Pominięte kroki zostają na liście z uzasadnieniem. Duże lub przekrojowe zmiany trafiają do skilla figure-it-out, który projektuje własny playbook i prowadzi dziennik decyzji.
W Cursor Enter włącza poteto-mode dla jednej wiadomości, a Option+Enter lub Alt+Enter pozostawia go włączonym jako Custom Mode. Każdy playbook kodowy kończy się krokiem Opening a PR: git worktree, małe uporządkowane commity, oczyszczony diff, tytuł w formacie Conventional Commits i pull request od razu gotowy do review.
- Zrozumienie: Investigation, Runtime forensics i Trace forensics, które nie zmieniają kodu
- Zmiany w kodzie: Bug fix, Feature, Refactoring, Perf issue, Hillclimb i Visual parity
- Decyzje: Prototype i Multi-phase plan
- Merge i długie przebiegi: Babysit, Shipping, Autopilot-full, Autopilot-stack, Orchestrate i Autonomous run
- Utrzymanie: Authoring a skill, Eval, Session pickup, Pause safely i Worktree cleanup
Bug fix krok po kroku
Bug fix pokazuje schemat wspólny dla playbooków kodowych. Główny agent planuje i sprawdza, a subagenci badają problem i implementują poprawkę.
- 1
Odtwórz błąd
Odtwórz defekt przez skill sterujący tam, gdzie występuje, i pytaj człowieka tylko z konkretnym powodem.
- 2
Znajdź przyczynę
Odrzucaj hipotezy dowodami z działającego programu, aż zostanie jedna, i dodaj instrumentację, gdy stan jest niejasny.
- 3
Deleguj
Jeśli poprawka przekracza granicę funkcji, najpierw uruchom architect, potem przekaż implementację subagentowi na modelu bug-fix.
- 4
Zweryfikuj
Powtórz pierwotną reprodukcję na tej samej powierzchni. Wynik niejednoznaczny zostaje zgłoszony i nie liczy się jako zaliczony.
- 5
Uporządkuj commity
Niezaliczająca reprodukcja lub test trafia do historii przed poprawką.
- 6
Otwórz pull request
Uruchom Opening a PR i dołącz wynik sprzed poprawki i po niej.
Feature i refactoring
Feature uruchamia how, a potem architect, który równolegle bada warianty projektu i bez wyraźnej prośby o punkt kontrolny przechodzi od razu do implementacji. Gdy poprawnych kształtów jest kilka, delegacja przez arena jest obowiązkowa. Refactoring najpierw przypina zachowanie testem charakteryzującym, snapshotem albo harnessem równoważności, wprost nie uznaje do tego sprawdzania typów i lintu i cofa zmianę, która nie ułatwia czytania kodu.
Gdzie zatwierdza człowiek
Większość playbooków kodowych nie ma kroku akceptacji przed pull requestem, więc ocena twojego zespołu wchodzi przy review pull requesta. Hillclimb uzgadnia z tobą metrykę, Multi-phase plan czeka na zgodę operatora, a Autopilot-stack przekazuje sprawdzony stack, który operator sam merguje.
Babysit doprowadza pull request do gotowości do merge i nigdy go nie merguje. Shipping robi merge tylko na wyraźną prośbę, po tym jak agent, który nie pisał kodu, sprawdzi każdy pull request. Autopilot-full pozwala agentom-właścicielom zmergować po czystej weryfikacji agenta nadrzędnego, jeśli przyznano pełną autonomię. Tryb zatrzymuje się przy force-pushu na współdzielone branche, wdrożeniach, usuwaniu danych i wiadomościach do klientów, ale pisze na czacie zespołu i aktualizuje tickety bez pytania.
Reguła ról: który model co robi
pstack nie dostarcza pliku reguły. Pisze go /setup-pstack. Według instrukcji skill ma wykryć modele, których subagent faktycznie może użyć w twojej sesji, zapytać o jeden z czterech budżetów rozumowania od medium do max i potwierdzić z tobą każdą rolę, zanim zapisze plik. W Cursor reguła trafia do ~/.cursor/rules/pstack-models.mdc i jest zawsze stosowana, a w Claude Code do ~/.claude/rules/pstack-models.md. Działa w nowych czatach i sesjach.
Fragment poniżej pokazuje regułę w formie z Cursor z ustawieniami domyślnymi z 10 października 2026. Kierowały one delegacje kodu, eksploratorów, badaczy i workerów swarm do jednego modelu, a ocenę, tekst, najtrudniejsze zmiany i syntezę do innego. Ustawienia domyślne zmieniają się między rewizjami, więc traktuj fragment jako przykład formatu. Każdy wpis w panelu uruchamia jednego subagenta, a auto lub inherit-parent uruchamia rolę na modelu czatu. W Claude Code przewodnik pstack po tym środowisku mapuje nazwy modeli z Cursor, pomija modele inne niż Claude i uruchamia te role na modelu sesji.
--- description: pstack per-role model choices (overrides skill defaults) alwaysApply: true --- # budget: large (xhigh) feature, refactoring: grok-4.7-xhigh-fast bug-fix: grok-4.7-xhigh-fast judgment and prose: claude-opus-5-5-xhigh hardest tasks: claude-opus-5-5-xhigh interrogate reviewers: claude-opus-5-5-xhigh, grok-4.7-xhigh-fast ...
Każda rola to subagent z własnym kontekstem. Dokumentacja Cursor mówi wprost: pięciu subagentów równolegle zużywa mniej więcej pięć razy więcej tokenów niż jeden agent, rozliczanych po cenie katalogowej danego modelu. Przewodnik pstack wymienia dźwignie: mniejszy budżet lub tańsze modele, auto dla części ról, krótsze panele i poteto-mode tylko tam, gdzie potrzebna jest ta dyscyplina.
Krótsze panele też kosztują, bo pstack sprawdza pracę dzięki różnorodności modeli. Skill interrogate daje jednemu recenzentowi na każdy skonfigurowany model ten sam diff i traktuje uwagi zgłoszone niezależnie przez dwa modele jako najmocniejszy sygnał, a Orchestrate uruchamia każdego weryfikatora na innej rodzinie modeli niż jego workera. Panel z jednym modelem oszczędza tokeny i traci tę kontrolę. W Claude Code modele inne niż Claude wypadają z tych paneli, a ci recenzenci działają na modelu sesji, więc review przez modele różnych dostawców nie jest tam dostępne.
Dla zespołu ważne są dwa szczegóły. Plik leży w katalogu domowym każdej osoby, a kilka skilli czyta go właśnie stamtąd, więc jedna rewizja pluginu może używać różnych modeli na dwóch laptopach. Ustawienia domyślne zmieniają się też między rewizjami pluginu, a reguła zapisana przed zmianą zachowuje stare ustawienie, więc osoby, które zaczęły wcześniej, zostają przy starych modelach i panelach.
Równolegli agenci w Cursor: jak pstack rozdziela i sprawdza pracę
Cursor uruchamia subagentów równolegle, gdy agent wysyła naraz kilka wywołań Task. Dzielą oni checkout agenta nadrzędnego, chyba że każdy dostanie własny git worktree albo własne środowisko w chmurze, a /in-cloud wysyła kolejne zadanie do subagenta w chmurze. Przewodnik pstack nalega na tę izolację, bo agenci w jednym worktree nadpisują sobie nawzajem pracę. Claude Code nie ma agentów w chmurze Cursor, więc wszystko, co ta sekcja mówi o agentach w chmurze, dotyczy tylko Cursor.
Skill swarm rozdziela N workerów na wycinki albo zadeklarowany wyścig, domyślnie jako agentów w chmurze, i zwraca jeden raport. Skill arena daje N kandydatom to samo zadanie, sędzia w trybie odczytu ich ocenia, a potem wybierana jest baza i dołączane najlepsze elementy pozostałych. Skill architect uruchamia arena na szkicach projektu, a recenzenci interrogate w trybie odczytu dzielą uwagi na act on, consider, noted i dismissed, niczego nie wprowadzając.
Cięższe playbooki to mnożą. Shipping sprawdza każdy pull request osobnym agentem w chmurze, Autopilot-full uruchamia swarm ponownie po każdym pushu zmieniającym patch, a szablon Multi-phase plan wymaga dziesięciu ścieżek weryfikacji na żywo na pull request. Orchestrate utrzymuje około dziesięciu równolegle działających agentów podrzędnych na podkoordynatora.
To ustawienia domyślne pluginu. Zanim cięższe playbooki ruszą w twoich repozytoriach, ustal własne limity:
- Liczbę workerów swarm i ścieżek na żywo na pull request
- Wielkość paneli dla interrogate, arena i architect
- Które playbooki mogą działać, a które robić merge
- Budżety rozumowania, limity czasu i ponowień
- Jednego piszącego agenta na worktree lub branch
- Do których serwerów MCP mają dostęp agenci w chmurze i z jakimi danymi uwierzytelniającymi
Czego pstack oczekuje od Cursor lub Claude Code, innych pluginów i serwerów MCP
pstack opiera się na elementach, których sam nie dostarcza. Część wymienia README, resztę widać w playbookach i skryptach.
- Funkcje środowiska: w Cursor subagenci, subagenci w chmurze, Custom Modes, /loop i wbudowany skill create-skill, a w Claude Code narzędzia, na które mapuje je przewodnik pstack po tym środowisku, bez agentów w chmurze, Automations i Bugbota z Cursor
- Plugin cursor-team-kit: /deslop przed commitami, control-cli i control-ui do sprawdzania na żywo
- Serwery MCP, które skill why przypisuje do siedmiu kategorii dowodów, zgłaszając brakujące kategorie jako luki
- GitHub CLI lub Origin CLI, Bun dla skryptów watchera i orkiestracji oraz gt od Graphite dla Orchestrate
- Skill weryfikacyjny dla twojej aplikacji, który /create-verification-skill generuje i raz sprawdza
- W Cursor plan z przypisanymi modelami oraz Teams lub Enterprise dla zespołowego marketplace'u, a w Claude Code dostęp do przypisanych modeli Claude
Dwa punkty rodzą pytania o dostęp. Badacze why działają w trybie agenta, bo tryb tylko do odczytu odbiera dostęp do MCP, a skill jedynie zaznacza, że nie powinni niczego zapisywać. Subagenci w chmurze biorą serwery MCP z konfiguracji zespołu w Cursor, więc dane uwierzytelniające tylko do odczytu na tych serwerach są kontrolą, która naprawdę działa.
Forki wymagają jeszcze jednego sprawdzenia. Playbooki autopilot co godzinę czytają same siebie z trunka, a playbook planu uruchamia skrypt sprawdzający, w obu przypadkach przez ścieżki z układu cursor/plugins. W twoim repozytorium te ścieżki zadziałają tylko wtedy, gdy plugin leży w tym samym miejscu.
git show origin/main:pstack/skills/poteto-mode/playbooks/autopilot-full.md git show origin/main:pstack/skills/poteto-mode/playbooks/autopilot-stack.md node pstack/skills/poteto-mode/scripts/check-plan.mjs <plan.md>
Wdrożenie pstack w zespole
Traktujemy pstack jak każdą zależność, która zmienia drogę kodu do głównego brancha. Sprowadza się to do pięciu kroków.
- 1
Przypnij rewizję we własnym forku
Zrób fork repozytorium, do czego zachęca README, i wyznacz właściciela lokalnych zmian. Zespołowe marketplace'y w Cursor, dostępne w planach Teams i Enterprise, mogą zaimportować twój fork, aktualizować się po przesunięciu śledzonego brancha i oznaczyć plugin jako Default Off, Default On lub Required. Kto instaluje pstack stamtąd, dostaje nową rewizję dopiero wtedy, gdy przesuniesz ten branch. W Claude Code automatyczne aktualizacje z zewnętrznych marketplace'ów są domyślnie wyłączone, więc ustal, kiedy zespół aktualizuje plugin.
- 2
Przeczytaj playbooki z recenzentami
Zanotuj, gdzie każdy playbook działa bez pytania, i zdecyduj, co pomijasz. Autopilot-full robi na przykład merge na podstawie werdyktu agenta, a poteto-mode pisze na czacie zespołu i aktualizuje tickety bez pytania.
- 3
Wbuduj własne polecenia i punkty akceptacji
Zastąp ogólne sprawdzenia swoimi poleceniami build, test i CI, wygeneruj skill weryfikacyjny i dodaj zatrzymania tam, gdzie twój proces wymaga człowieka. Dostosuj konwencje, które różnią się od twoich, na przykład pull requesty od razu gotowe do review i tytuły według Conventional Commits.
- 4
Wybierz modele i limity na podstawie własnych wyników
Uruchom określony zestaw zmian, które twój zespół już zmergował, przy dwóch lub trzech kandydackich regułach ról i wielkościach paneli. Porównaj poprawność, nakład na review, ponowienia i koszt na zaakceptowaną zmianę, a potem daj wszystkim ten sam plik reguły.
- 5
Przed każdą aktualizacją uruchom te same zadania
Porównaj nową rewizję ze starą, łącznie z ustawieniami domyślnymi setup-pstack, i powtórz zestaw zadań, zanim przesuniesz śledzony branch. Tam, gdzie zmieniły się ustawienia domyślne, usuń nieaktualne linie ról albo uruchom /setup-pstack jeszcze raz.
Czego pstack nie wymusza
Playbooki, zasady i reguła ról to tekst w kontekście modelu. Dokumentacja Cursor mówi, że zastosowane reguły trafiają na początek tego kontekstu i że instrukcje dla AI nie powinny być twoją jedyną kontrolą bezpieczeństwa. Zasada pstack o współdzielonym stanie mówi to samo: instrukcje i konwencje nie są kontrolą współbieżności.
Granice leżą poza pluginem: w danych uwierzytelniających agenta, ochronie branchy, wymaganych akceptacjach i obowiązkowych testach w CI. Autopilot-full mówi, że agent nadrzędny nigdy nie udziela ani nie omija akceptacji wymuszanej przez twoją platformę Git, co pomaga tylko wtedy, gdy platforma jakąś wymusza. Babysit mówi, że nigdy nie robi merge, a jeśli token agenta może zmergować bez review, na drodze stoi tylko to jedno zdanie.
Dlatego najpierw sprawdź kontrole, a dopiero potem playbooki: wąskie uprawnienia tokenów, wymagane review i testy statusu na chronionych branchach i brak danych do wdrożeń w środowiskach agentów. Czy pstack poprawia wyniki twojego zespołu, pokaże dopiero pomiar na twoich własnych zadaniach.
pstack na tle innych pakietów workflow
Superpowers od Jesse'ego Vincenta i Prime Radiant prowadzi od burzy mózgów i spisanego planu do realizacji przez subagentów z TDD i code review. Plugin compound engineering przechodzi przez burzę mózgów, plan, pracę, upraszczanie i review, a wnioski zapisuje w docs/solutions. Spec Kit od GitHuba prowadzi od konstytucji projektu przez specyfikację, plan i zadania do implementacji. Wszystkie trzy są na licencji MIT, a dwa pierwsze wymieniają Cursor wśród obsługiwanych środowisk.
pstack wybiera jeden ze swoich playbooków według rodzaju zadania i nie ma skilla do planowania. W README Lauren Tan pisze, że nie wierzy w planowanie, że najlepszą specyfikacją jest kod i że tryb planowania w Cursor dobrze współpracuje z pstack. Nacisk leży na dowodach z działającej aplikacji i na review przez kilka modeli. W Cursor to review obejmuje kilka rodzin modeli i opiera się na subagentach, Custom Modes i /loop, a w Claude Code działa tylko z modelami Claude.
Jak pomagamy zespołom wdrożyć pstack
Czytamy rewizję pstack, której chcesz używać, spisujemy, czego wymaga, i przechodzimy przez playbooki z twoimi recenzentami. Wpinamy twoje polecenia i punkty akceptacji, pomijamy to, czego twoje zabezpieczenia nie obsługują, a przypisania modeli i limity pracy równoległej ustalamy na podstawie zmierzonych wyników i kosztów na twoich własnych zadaniach, które potem służą jako kontrola przed aktualizacją.
Szkolenia i warsztaty z pstack prowadzimy jako sesje zespołowe na twoich własnych repozytoriach, zdalnie lub na miejscu w Niemczech i w Polsce, po angielsku, niemiecku lub polsku. Nie prowadzimy otwartych kursów i nie wydajemy certyfikatów.
Doradztwo Cursor: wdrożenie pstackOcena zmian w workflow na twoim kodzieKoszty workflowów wieloagentowych
Pytania
Czy pstack działa poza Cursor?
Plugin opisuje Claude Code jako drugą drogę, z ograniczeniami. Tam pstack instaluje się z marketplace'u cursor/plugins, a polecenia mają prefiks pluginu, na przykład /pstack:poteto-mode. Przewodnik dla Claude Code mapuje narzędzia, nazwy modeli i ścieżki z Cursor i nie uwzględnia modeli innych niż Claude, więc te role działają na modelu sesji. Pomija też funkcje dostępne tylko w Cursor: agentów w chmurze, Automations i Bugbota. Ten artykuł omawia udokumentowane drogi przez Cursor i Claude Code.
Czy pstack może sam mergować pull requesty?
Niektóre playbooki tak. Babysit zatrzymuje się na gotowości do merge, Shipping robi merge tylko na wyraźną prośbę, a Autopilot-full pozwala agentom-właścicielom zmergować po czystej weryfikacji, jeśli przyznano pełną autonomię. Czy to w ogóle możliwe, zależy od danych uwierzytelniających agenta, ochrony branchy i wymaganych akceptacji, których pstack nie kontroluje.
Ile pstack doda do naszych kosztów Cursor lub Claude Code?
To zależy od wielkości paneli, liczby workerów, budżetów rozumowania i modeli, więc nie podajemy jednej liczby. Każdy subagent zużywa własne tokeny, a w Cursor jest rozliczany po cenie katalogowej swojego modelu. Mierzymy koszt na zaakceptowaną zmianę na twoich zadaniach przed wdrożeniem i po nim.
Czy musimy używać wszystkich playbooków?
Nie. Według skilla pomocy sama instalacja niczego nie zmienia, dopóki ktoś nie wywoła skilla, a poteto-mode uruchamia tylko playbook pasujący do zadania. We własnym forku możesz usunąć playbooki, których twój zespół nie chce.
Czy prowadzicie szkolenia lub warsztaty z pstack?
Tak, jako sesje zespołowe na twoich własnych repozytoriach, zdalnie lub na miejscu w Niemczech i w Polsce, po angielsku, niemiecku lub polsku. Nie ma otwartych kursów ani certyfikatów.
Powiązane usługi
Konsulting Cursor i szkolenia zespołów
Jeden uzgodniony zestaw reguł projektu, dostępów do narzędzi i praktyk review dla wszystkich, którzy używają Cursora.
Ewaluacje na twoich repozytoriach
Narzędzia, modele lub ustawienia porównywane ze sobą na zmianach, które zostały już zmergowane, zanim wybierzesz jedno z nich.
Optymalizacja kosztów LLM
Wydatki na agentów rozbite na zespoły i zadania, a potem obniżone dzięki ustawieniom domyślnym, budżetom i routingowi, które twój zespół platformowy może sam utrzymywać.
Więcej z bloga
Agentic engineering
Co agentic engineering oznacza dla zespołu inżynierskiego: czym różni się od vibe codingu, dokąd przesuwa się praca, co badania mówią o wynikach i od jakich fundamentów zależy, czy się opłaca.
Projekt pilotażu agentów kodujących
Jak porównać agentów kodujących na tych samych zadaniach: losowy przydział zadań, odtworzenie zmergowanych zmian i reguła decyzji ustalona z góry.
Gotowość repozytorium na agentów kodujących
Czego potrzebuje repozytorium, żeby agenci kodujący pracowali w nim niezawodnie, i jak zamienić instrukcje konfiguracji w sprawdzenie uruchamiane w CI.
AI w SDLC
Jak agenci kodujący zmieniają każdą fazę cyklu wytwarzania oprogramowania, kto odpowiada za przekazania i jak mierzyć oraz nadzorować tę zmianę.
Źródła
- pstack: README i folder pluginu w cursor/plugins
- Skille pstack, w tym poteto-mode z playbookami i setup-pstack
- Przewodnik pstack
- Historia commitów folderu pstack
- Dokumentacja Cursor: Plugins
- Dokumentacja Cursor: Subagents
- Dokumentacja Cursor: Rules
- Superpowers: README
- Plugin compound engineering: README
- Spec Kit: README
- pstack in Claude Code
- pstack model setup
Porozmawiaj z inżynierem
Przyjdź z jednym zadaniem, które chcesz usprawnić. Rozmowa trwa 30 minut i nie wymaga dostępu do twoich systemów ani danych.
Rezerwacja odbywa się w Kalendarzu Google.

Mickey Graf
Założyciel i prezes Cloudsail
Wolisz najpierw napisać? Zostaw e-mail i kilka zdań. Mickey sam czyta każdą wiadomość i odpowiada e-mailem z propozycją terminów.
Sprawdź wersję roboczą w swoim programie pocztowym
Wyślij ją stamtąd, a Mickey odpowie ci osobiście, proponując terminy 30-minutowej rozmowy. Jeśli wersja robocza się nie otworzyła, napisz do nas na adres miki@cloudsail.com.